Inleiding
Vrijdagavond, 9 september 2011, zag ik iets bij mijn hond Kazper waar ik erg van ben geschrokken en ik maak me sindsdien best wel zorgen om mijn maatje… 

Om dit een beetje te verwerken heb ik besloten om het van me af te schrijven. Eigenlijk is het dus een beetje therapeutisch, maar heb ik zo een uitlaatklep voor alle gedachten en ervaringen die er in mijn hoofd rond gaan.
Misschien dat dit ook anderen kan helpen die een soortgelijke ervaring hebben?

Part 6

Voortgang
Vandaag is het precies 42 dagen geleden dat ik bij Kazper zijn gezichtsverlamming ontdekte.
Ik ben 2 keer met Kazper naar de dierenarts geweest. Bij mijn tweede bezoek heb ik het middel “Prednoral” mee gekregen, in de hoop dat dit zou helpen.

Afgelopen vrijdag heb ik Kazper het laatste pilletje van de kuur gegeven.
Helaas heb ik geen echte verbetering kunnen ontdekken in zijn “toestand”. Althans niet de verbetering waar ik stiekem op had gehoopt.
Mijn idee/gevoel is dat de kuur eigenlijk geen effect heeft gehad op Kazper. Maar baat het niet, dan schaadt het niet. Toch? 

Misschien?
Zaterdagavond zag ik wel een hele kleine beweging in zijn linker oor. Misschien maar een halve centimeter in totaal, maar desalniettemin beweging! Dat is al wel meer beweging dan in de hele afgelopen maand. Ik denk echter niet dat dit door de medicijnen is gekomen. Dan had ik na de hoge dosis in week 1 of 2 al iets moeten zien. Misschien gaat het vanzelf wel over? Of wordt de verlamming na verloop van tijd wel iets minder?

Controle
Gisteravond had ik opnieuw een afspraak bij de dierenarts met Kazper. We hadden afgesproken dat ik na de kuur weer even langs zou komen voor controle. Om te zien of er in de tussentijd iets is verbeterd of verslechterd.
Deze keer hadden we een andere dierenarts als de voorgaande keren. De gebruikelijke arts was weggeroepen voor een nood-keizersnede, dus werd hij vervangen.

Bevestiging
De (vrouwelijke, deze keer) arts bekeek het dossier van Kazper’s en ik vertelde wat er allemaal gebeurd was in de afgelopen maand.
Ik vertelde haar ook van de kleine beweging die ik had gezien op zaterdag.
Ze bevestigde mijn vermoedens. Het medicijn heeft eigenlijk geen effect gehad. Dan hadden de symptomen al in de eerste of tweede week moeten verdwijnen.
Helaas was dit waarschijnlijk het laatste wat ze konden proberen om de symptomen van Kazper’s gezichtsverlamming te verhelpen.
Een tweede Shirmer Tear Test was niet nodig vond ze. Kazper’s ogen produceerden nog genoeg vocht om te voorkomen dat z’n oog zou uitdrogen. Ik moet dit wel in de gaten blijven houden voor de toekomst.

Permanent?
Kazper heeft nog steeds geen pijn en ondervind ook geen hinder van de verlamming. Gelukkig maar. Want de dierenarts zei me dat de verlamming nu echt hoogstwaarschijnlijk blijvend zal zijn…

In het begin van dit hele gebeuren wilde ik er nog niets van weten, maar nu… Ik denk dat ik het geaccepteerd heb.
…Ik heb daarentegen ook weinig keus.

Mijn allergrootste belang is het welzijn van Kazper.
En als hij er goed mee om kan gaan, dan kan ik dat ook.

Einde…