Mijn allerbeste vriend en huisgenoot is mijn hond Kazper.
Ik heb de ongelofelijke eer mijzelf zijn baasje te mogen noemen sinds februari 2004.
Hij is een mix van een boerenfox en een niet nader definieerbaar ander hondenras. Je zou denken dat hij, aangezien hij een boerenfox in zijn genen heeft zitten, een kleine hond is, maar door de mix die er doorheen zit is hij veel groter! 

Zie je de zwarte stip op zijn rug en z'n lange haren?

Kazper is een immer stoere, vrolijke, altijd speelse en enthousiaste hond (zoals ook gebruikelijk is bij een boerenfox). Hij is alleen niet zo dol op kleine kinderen. Die vindt hij te onvoorspelbaar en daar schrikt hij nog wel eens van.
Zijn lijf is volledig wit, met uitzondering van een zwarte stip bovenop zijn rug. Op zijn kop draagt hij een mooie bruine/zwarte tekening.
Het meest opvallende aan Kazper is de strook/mat met erg lange haren midden over zijn rug en de mooie krulstaart. 

Inleiding
Vrijdagavond, 9 september 2011, zag ik iets bij mijn hond Kazper waar ik erg van ben geschrokken en ik maak me sindsdien best wel zorgen om mijn maatje… 

Om dit een beetje te verwerken heb ik besloten om het van me af te schrijven. Eigenlijk is het dus een beetje therapeutisch, maar heb ik zo een uitlaatklep voor alle gedachten en ervaringen die er in mijn hoofd rond gaan.
Misschien dat dit ook anderen kan helpen die een soortgelijke ervaring hebben?

The Story so far…

[09/09/'11]
Geschrokken
Ik was samen met Kazper aan het spelen met de bal. Het viel me plotseling op dat hij zijn linkeroog niet knipperde maar naar boven wegdraaide als ik mijn hand er naartoe bracht! Alsof hij zijn ooglid niet meer kon bewegen!

Ik schrok me kapot! Gelijk flitsten er doom-scenario’s door mijn hoofd. Wat nou als hij een tumor heeft of zoiets?! Of een epilepsie-aanval?!
Kazper deed gewoon net als altijd. Hij was vrolijk, speels, knauwde op zijn bot, at goed. Dus daar was verder niets aan te merken. Hij piepte ook niet, dus hij had ook geen pijn (gelukkig!)

Wat te doen?
Het zat me niet lekker, dus heb ik direct het nummer van de dierenartsenpraktijk opgezocht en gebeld. Helaas was de praktijk al gesloten en werd ik doorgeschakeld naar een telefoniste. Ik heb haar de situatie omschreven. Zij wist ook niet zo 1-2-3 wat het zou kunnen zijn, aangezien hij nog wel gewoon at en speels was. Maar omdat het geen “levensbedreigend/spoed”-geval was, verzocht ze mij de hond goed in de gaten te houden om te kijken of er nog iets veranderde aan de situatie. En als ik het nodig vond, kon ik de volgende dag (zaterdag) als eerste om 8 uur bij de dierenartsenpraktijk terecht.
Ik had even wat geestelijke ondersteuning nodig en een second opinion, dus belde ik de buurman en vroeg of hij even langs wilde komen. Gelukkig kon hij direct komen.

Kazper's favoriete speeltje... het was ooit een ronde rubberen bal

Kazper was (zoals gewoonlijk) enthousiast bij binnenkomst van de buurman en kwam hem vrijwel direct de bal al brengen om met hem te spelen.
Hij zag hetzelfde als ik bij Kazper en kon me gelukkig wat kalmeren door te benadrukken dat er verder niets aan Kazper te merken was. Ik vroeg hem om volgende morgen samen met mij naar de dierenarts te gaan, als geestelijke ondersteuning voor mij en als een paar “verse/heldere” ogen in deze situatie.

[10/09/'11]
Eerste bezoek aan de dierenarts
Om half acht ‘s ochtends vertrokken we naar de dierenartsenpraktijk. Op de fiets en Kazper er naast aan de lijn. Aangekomen bij de dierenartsenpraktijk moesten we nog even wacht totdat de dierenarts was gearriveerd. Kazper werd nog even op de weegschaal gezet [16,8 kilo].

De dierenarts was aangekomen. Om half negen mochten we een onderzoekskamertje binnen. De dierenarts onderzocht Kazper. Hij vond ook dat Kazper zich gewoon goed en levendig gedroeg en hij geen pijn had. Hij zei wel dat Kazper een verminderd “dreig-reflex” had bij zijn oog. Dus dat bij het naderen van een object dat het oog wat minder reageerde, maar dat hij er nog wel door kon zien. De pupillen van zijn linkeroog functioneerden gelukkig wel gewoon zoals het hoorde. Maar hij kon, behalve zijn niet-bewegende ooglid, niets raars ontdekken bij Kazper.

Punt van herkenning?
Ik zei tegen de dierenarts dat dit mij deed denken aan een aangezichtszenuw-verlamming. Ik heb dit namelijk zelf ook gehad op mijn 14e/15e. Ik had een ontsteking in mijn oor en deze beknelde mijn aangezichtszenuw, met als gevolg dat ik de gehele linkerkant van mijn gezicht niet meer kon bewegen. Ik kon mijn mondhoek niet optillen en mijn oog niet knipperen. Ik voelde (hetzij wat verminderd) nog wel alles, maar kon de spieren niet meer bewegen.
De mondhoeken van Kazper zouden dan ook niet meer functioneren en zijn oor ook niet. De dierenarts kon hiervoor verder geen symptomen ontdekken. Hier was (op dat moment!) nog geen sprake van.
Het enige wat ik kon doen, volgens hem, was het in de gaten houden en contact opnemen met de dierenartsenpraktijk als de situatie veranderde. *zucht*

Hoop
Ik was na dit bezoek enigszins opgelucht moet ik bekennen. De dierenarts had geen ernstige dingen, of aanleidingen daartoe, kunnen ontdekken. Misschien zou het allemaal wel mee vallen en vanzelf over gaan?? Daar hoopte ik wel op!

Verjaardag
Ik had die dag een verjaardag van mijn Zus en van een paar andere familieleden. Afhankelijk van de uitslag van het bezoek aan de dierenarts zou ik besluiten om wel of niet te gaan. Ik voelde me iets meer gerustgesteld, dus besloot ik maar wel te gaan. Kazper had geen pijn en zo te zien ook geen last van zijn oog. Maar ik had voor de zekerheid toch aan de buurman gevraagd of hij af en toe even een kijken bij Kazper wilde nemen om te kijken of de situatie veranderde. Ook wilde ik graag een berichtje, om mij even te laten weten hoe het met Kazper ging.

Verdriet
Ik ben naar de verjaardag toe gegaan, het was heel gezellig en het was fijn om mijn Zussen, zwager en kinderen en anderen weer zien. Maar toch bleef ik nog met een gevoel in mijn maag zitten. Ik maakte me (nog steeds) zorgen!
Wat zou het nou kunnen zijn? Wat als dit blijvend is? Wat als hij blind wordt?! Wat als hij zo ziek wordt, dat hij…
Ik probeerde eigenlijk niet aan dat laatste te denken, maar betrapte mezelf er toch een paar keer op… 
Hij is mijn maatje! Mijn allerbeste vriend! Altijd blij om mij te zien als ik thuis kom. Hij vrolijkt me altijd op als ik even niet zo lekker in mijn vel zit. Wat nou als ik een keer thuis kom en hij is er niet… en hij komt niet op me afgerend met een grote hondenglimlach op z’n snuit… Wat als hij er op een dag niet meer is 
Wat zou het hier in huis dan stil zijn… leeg… kaal… zonder mijn (aller)beste vriend…

Weer een beetje opgelucht
Gelukkig kreeg ik halverwege de dag van de buurman te horen dat het goed met Kazper ging en dat er aan zijn humeur niets te merken was! Hij wilde gewoon spelen en was weer door het dolle heen bij het wandelen. Gelukkig had hij er geen last van dat hij zijn oog niet kon knipperen. Hij traande alleen wat meer, maar ja dat is dan ook niet zo gek als je je ooglid niet elke keer kan sluiten toch? Hij kreeg zijn ooglid alleen dicht als hij beide ogen sloot om bijvoorbeeld te gaan slapen.
Ik was blij toen ik het eind van de middag weer thuis was om Kazper weer lekker te kunnen knuffelen. En inderdaad, er leek verder niets veranderd te zijn aan Kazper.

Het gaat hier om zijn mondhoek, het valt amper op...

[11/09/'11]
Meer symptomen
Zondagochtend viel me op dat de linker mondhoek van Kazper een klein beetje hing, echt maar een heel klein beetje. Het viel amper op. Ik denk dat een ander het niet zo snel zou hebben gezien. Hij zelf had er geen last van. Hij reageerde er verder niet op, het stoorde hem niet. Weer begonnen de zorgen door mijn hoofd te spoken 
De symptomen waren nog niet weg. Er was zelfs iets bij gekomen. Zijn oog knipperde nog steeds niet tegelijkertijd met het andere. En nu hing zijn mondhoek ook nog. Even later ontdekte ik dat er nog iets mis was.
Normaal is het zo; als je een hond zachtjes op zijn oor blaast, dan zal hij met zijn oren gaan flapperen, omdat honden dat niet fijn vinden. Nu merkte ik dat hij het rechts wel deed, zoals normaal, maar links niet! Dit begon toch steeds meer en meer te lijken op mijn aangezichtszenuw-verlamming.

Misschien?
Ik nodigde de buurman uit om te laten zien wat ik had opgemerkt.
Misschien had Kazper wel een ontsteking in zijn oor? En beknelde deze ook bij hem de zenuw, net zoals het bij mij indertijd was vergaan? Misschien kon dit alles wel gewoon verholpen worden door een simpel antibiotica-kuurtje?
Nog steeds was er niets aan Kazper te merken. Hij wilde nog gewoon eten, spelen, uitgelaten worden, etc. Hij was nog gewoon vrolijk! Ik maakte me er duidelijk meer druk om als meneer zelf.
De symptomen zijn sinds zondag eigenlijk niet veranderd. (niet verbeterd, maar gelukkig ook niet verslechterd!).

Research
Zondagmiddag kwam mijn buurman met een link naar een website. Hij had wat gegoogled naar de symptomen die Kazper vertoonde. Het was een link naar een pagina van een dierenziekenhuis in Rotterdam. Daar werden (hoofdzakelijk) 2 gevallen besproken en 1 er van leek toch verdraaid veel op wat Kazper scheen te hebben!
En weer sloegen de zorgen direct weer toe! Ik wilde het eigenlijk helemaal niet weten!
Ik had het vluchtig doorgelezen en ook vrij snel weer weg geklikt. Ik denk dat ik last had van een geval “struisvogel”. Zie ik het niet, dan is het er niet…

Dit is het einde van part 1…